Bazı İnsanlar Eksilmez

23 Ekim yaklaşıyor… Bazı tarihler takvimde yaklaşırken, bazı insanlar hafızamızda yeniden belirir. Öztürk Polat’ın aramızdan ayrılışının yıldönümü de böyle bir tarih. Tarih yaklaştıkça insan yalnızca onu değil; onunla birlikte yaşananları, konuşulanları, birlikte dert edinilenleri ve bugün eksikliğini daha fazla hissettiğimiz şeyleri düşünüyor. Bir dostun, bir kardeşin, bir yoldaşın ardından geçen yıllar… Bazı insanların yokluğu, yalnızca bir insanın eksilmesi değildir. Bazen bir sözün, bir itirazın, bir dayanışmanın eksilmesidir. Öztürk’ün ardından bugün biraz da bunu düşünüyoruz. İyi bir devrimciydi. İyi bir demokrattı. Ama onu anlatırken asıl söylenmesi gereken belki de şuydu: Dert gördüğünde kenarda durmazdı. Bir arkadaşımız cezaevine düştüğünde, ailesi zor durumda kaldığında, çocuklarının eğitimiyle ya da yaşamıyla ilgili bir sıkıntı yaşandığında bir şekilde haberimiz olurdu. Telefon açardı: “Abi, şöyle bir sorunumuz var. Ne yapabiliriz?” Sonra oturur, konuşur, bir yol arardık. Bazen küçük bir destek, bazen bir iş imkânı, bazen yalnızca bir kapıyı birlikte çalmak… Öztürk için dayanışma, üzerine konuşulan bir kavram değil, hayatın kendisiydi. 8–9 Ekim günlerinde Cemil Kırbayır’ın anmaları yeniden hatırlanıyor. Cemil Kırbayır’ı burada anmamız, Göle’nin ve Ardahan’ın değerlerini bir sıraya koyduğumuz anlamına gelmiyor. Bu toprakların hafızası, birkaç isimle sınırlanamayacak kadar güçlü ve kalabalık. Öztürk’ün Cemil Kırbayır’ın anmalarında, Ankara’daki toplantılarda ve bu hafızayı yaşatma çabalarında yer alması da tam olarak buradan okunmalı: Geçmişi unutmamak, bugüne karşı sorumluluk almaktı onun için. Nerede bir Gölelinin acısı, hakkı ya da mücadelesi varsa onu kendisine dert edinirdi. Bugün Göle’de ormanlar kesiliyor. Doğa tahrip ediliyor. Tepkiler ise çoğu zaman birkaç cümleyi geçmiyor. İnsan ister istemez soruyor: Öztürk bugün yaşasaydı ne yapardı? Muhtemelen önce şunu sorardı: “Neden bu kadar sessiziz?” Sonra insanları toplamaya çalışırdı. Gelmeyenleri sorardı. Suskunluğun gerekçesini merak ederdi. Çünkü onun siyaset anlayışında uzaktan konuşmak kadar kolay değildi mücadele etmek. Bir mesele varsa içine girmek, bir haksızlık varsa karşısında durmak gerekiyordu. Kim olduğuna bakmadan… Belki bugün Öztürk’ün en fazla eksikliğini de burada hissediyoruz. Çünkü mesele yalnızca orman değil. Göle’nin birçok sorununda gördüğümüz sessizlik, duyarsızlık ve “bana dokunmayan yılan” anlayışı karşısında onun itirazı olurdu. Ve belki bize bugün en çok şu soruyu bırakırdı: “Hepimiz konuşuyoruz da, ne zaman gerçekten taraf olacağız?” Öztürk yalnızca itiraz eden biri değildi. Geleceğe bir şey bırakmanın da derdindeydi. Dostlarla birlikte Göle’de İmece Dergisi’nin oluşumuna verdiği emek bunun bir parçasıydı. Bir şey üretmek, bir hafıza oluşturmak, gelecek kuşaklara birkaç sayfa da olsa bir iz bırakmak… Bugün İmece sessiz. Belki o da kendi zamanını bekliyor. Ne zaman yeniden konuşur, bilmiyoruz. Ama bazı boşluklar vardır; bir insanın yokluğuyla birlikte daha görünür hale gelir. İmece’nin sessizliği de biraz öyle. 23 Ekim yaklaşırken Öztürk’ü yeniden hatırlamak, yalnızca onu anlatmak değil; onun bıraktığı sorularla da yüzleşmek demek. Bugün bir arkadaşımızın ailesi dara düştüğünde yanında mıyız? Bir haksızlık gördüğümüzde kim olduğuna bakmadan itiraz edebiliyor muyuz? Göle’nin doğası talan edilirken kaç kişi gerçekten sokağa çıkıyor? Bir değerimizi anarken onun mücadelesini de sürdürebiliyor muyuz? Yoksa yalnızca yıldönümlerinde güzel sözler söyleyip ertesi gün hayatımıza kaldığımız yerden devam mı ediyoruz? Belki bugün burada olsaydı yine telefon açardı. Yine o bildiğimiz cümleyi söylerdi: “Abi, şöyle bir sorunumuz var. Ne yapabiliriz?” Biz de yine oturur, konuşur, bir yol arardık. Şimdi telefon çalmıyor. Ama sorular hâlâ ortada. Ve asıl mesele şu: Öztürk yokken biz ne yapabiliriz? Belki bir insanı anmanın en doğru yolu, onun ardından en güzel cümleleri kurmak değildir. Onun dert ettiği şeyleri dert edinebilmek, onun itiraz ettiği yerde susmamak ve onun sorduğu sorulara kendi hayatımızla cevap verebilmektir. 23 Ekim yaklaşırken onu bir kez daha sevgiyle, özlemle ve saygıyla anıyoruz. Öztürk Polat 23 Ekim 2022 Dost, kardeş, yoldaş… Bazı insanlar gider; ama geride bıraktıkları soru kolay kolay susmaz.