DEM Parti’nin Orman Kesimleri İçin Ziyareti Nasıl Paylaşıldı? İstanbul Göle Derneği Eleştirilerin Odağında
Göle’deki orman kesimlerine karşı bugüne kadar herhangi bir açıklama yapmayan, konuya ilişkin düzenlenen toplantılara katılmayan ve bölgede yürütülen mücadele sürecinde yer almayan İstanbul Göle Derneği’nin, son olarak gerçekleşen bir siyasi parti ziyaretini paylaşma biçimi tartışma konusu oldu.
Eş Başkanlarından biri Hoçvanlı olan DEM Parti Esenyurt İlçe Örgütü, Ardahan genelinde yaşanan orman kesimlerine dikkat çekmek ve dayanışma sergilemek amacıyla Esenyurt’taki Ardahan derneklerine bir dizi ziyaret gerçekleştirdi. Bu kapsamda İstanbul Göle Derneği de ziyaret edildi.
DEM Parti Esenyurt İlçe Örgütü, ziyaretin ana gündem maddesinin doğrudan Göle’deki orman kesimleri olduğunu kamuoyuna duyurmasına rağmen, İstanbul Göle Derneği bu ziyareti sanal medya hesaplarından sıradan bir nezaket ziyareti olarak paylaştı. Paylaştığı metinde orman kesimleri konusu yer almadı.
Tartışmanın odağında ise tam olarak bu yaklaşım bulunuyor.
Bugüne kadar orman kesimlerine ilişkin herhangi bir açıklama yapmayan, mücadeleye destek vermeyen ve bu kapsamda düzenlenen toplantılara katılmayan İstanbul Göle Derneği’nin, tüm bunların üzerine DEM Parti Esenyurt İlçe Örgütü’nün orman kesimlerine karşı dayanışma amacıyla gerçekleştirdiği ziyareti sıradan bir dernek ziyareti gibi paylaşması, özellikle Esenyurt’taki Göleliler tarafından saygısızlık ve suistimal olarak değerlendiriliyor.
Esenyurt’taki siyasi sessizlik de dikkat çekiyor. Ardahanlıların yoğun olarak yaşadığı Esenyurt’ta, farklı siyasi partilerde ve çeşitli görevlerde birçok Ardahanlı isimler bulunmasına rağmen, orman kesimlerine ilişkin DEM Parti Esenyurt İlçe Örgütü dışında kamuoyunda gündem olan bir dayanışma girişimi görülmedi. Elbette bu sessizlik, Göle ve Ardahan’daki kendi derneklerinin de konuya ilişkin yeterli sorumluluk almamasından bağımsız değerlendirilemez. Kendi memleketinin doğasına, ormanlarına ve geleceğine sahip çıkması beklenen kurumlar sessiz kaldığında, başka çevrelerden dayanışma beklemek de tartışmalı hâle geliyor.
Artık Göleliler, bu sessizliği basit bir tepkisizlik olarak görmüyor. Halkı temsil etmesi gereken kurumların, halkın sorunları karşısında sessiz kalmasını tarafsızlık değil, bilinçli bir tercih ve halkın karşısında konumlanmak olarak değerlendiriyor.
Doğrudan Göle’nin doğasını, ormanlarını ve geleceğini ilgilendiren bir meselede temsil sorumluluğu taşıyan kurumların hangi sorunlarda, kimin yanında durduğuna ilişkin tartışmaları da beraberinde getiriyor.
12 yıldır tabelası asılamayan Okulun dosyası TBMM’de!
12 yıldır tabelası bile asılamadı!
Ankara’da Mehmet Karaman’ı TBMM’deki çalışma odasında ziyaret eden Kemal Aygün, Selahattin Eyyubi Mahallesi’ndeki okulun yıllardır çözülemeyen sorununa dikkat çekti.
Okulun üzerinden geçen yüksek gerilim hattının yaklaşık 500 metre ilerideki gökdelenler için yön değiştirdiğini aktaran Aygün, şu soruyu yöneltti:
“Gökdelenleri dikmek için yüksek gerilim hattının yönünü değiştiren iradenin, okulun üzerindeki yüksek gerilim hattını neden kaldırmadığını hep beraber sorguluyoruz.”
Öğrenciler başka okulun diplomasını alıyor!
Okulun resmî statüsünün bulunmaması nedeniyle öğrencilerin başka bir okula kayıt yaptırılarak kendi mahallelerindeki binada eğitim gördüğünü belirten Aygün, bu mağduriyetin giderilmesini istedi.
Hazırladıkları dosyayı diğer siyasi partilerin eğitim komisyonlarına da ileteceklerini açıklayan Aygün, okulun bir an önce resmiyete kavuşturulması çağrısında bulundu.
Mehmet Karaman: Konunun takipçisi olacağız
Dosyayı teslim alan Saadet Partisi Samsun Milletvekili Mehmet Karaman, okulun yüksek gerilim hattı nedeniyle hukuki izin alamadığını belirterek sorunun çözümü için girişimlerde bulunduğunu söyledi.
Konuyu ilgili yetkililere ilettiğini ve takip etmeyi sürdüreceğini açıklayan Karaman, Millî Eğitim Bakanlığı yetkililerinin gerekli işlemleri yapacağına inandığını ifade etti.
Tarihî köprü için de Ankara’ya gitmişti
Kemal Aygün, geçtiğimiz günlerde de Esenyurt’taki yaklaşık 500 yıllık tarihî köprünün restorasyonu için Ankara’ya giderek Karayolları Genel Müdürlüğüne başvuruda bulunmuştu.
ARDAHAN TABELADA İL, YÖNETİMDE BAŞKA İLLERE BAĞIMLI!
1992’de il olan Ardahan, aradan geçen 34 yıla rağmen kendi kararlarını ne kadar verebiliyor? Bölge müdürlükleri başka illerde, ekonomik gücü büyük kentlerde, dernekleri çok ama ortak toplumsal iradesi zayıf. Ormanları tahrip edilirken, suları kirlenirken, gençleri göç ederken Ardahan neden kendi gücünü ortaya koyamıyor?
Sinan Şimşek
Bir kentin il olması yalnızca tabelasının değişmesi, valilik binasının açılması ya da protokolde yeni bir unvan kazanması değildir. İl olmak; kendi ihtiyaçlarını belirlemek, yatırımlarında söz sahibi olmak, ekonomik kaynaklarını değerlendirmek ve geleceğine ilişkin kararlarda etkili olabilmektir.
Peki Ardahan, 1992’de il olduktan sonra bu anlamda ne kadar yol alabildi? Aradan geçen 34 yıla rağmen birçok temel hizmet ve yatırım alanında başka illerdeki bölge müdürlüklerine bağlı bir yapı içinde bulunuyor. Bu durum, Ardahan’ın kendi ihtiyaçlarını ve önceliklerini belirleme gücünü, yerel taleplerin karar süreçlerine ne ölçüde yansıdığını tartışmayı zorunlu kılıyor.
KARS VE ERZURUM MERKEZLİ YÖNETİM: ARDAHAN’IN KARAR GÜCÜ NEREDE?
Ardahan’ın il olmasına rağmen birçok kamu hizmeti ve yatırım alanında bölgesel karar mekanizmaları başka illerde bulunuyor. Öne çıkan kurumsal yapılanmalardan bazıları şöyle:
Karayolları 18. Bölge Müdürlüğü – Kars: Ardahan’daki karayolu yatırımları ve bakım çalışmalarının bağlı olduğu bölge teşkilatı Kars merkezli.
DSİ 24. Bölge Müdürlüğü – Kars: Su kaynakları, sulama, taşkın kontrolü ve baraj projelerinde Ardahan, Kars merkezli bölge yapılanması içinde yer alıyor.
SERKA – Kars: Serhat Kalkınma Ajansının merkezi Kars’ta. Ardahan’ın bölgesel kalkınma projeleri ve destek süreçleri bu yapı üzerinden yürütülüyor.
Doğa Koruma ve Milli Parklar 13. Bölge Müdürlüğü – Erzurum: Doğal alanların ve korunan bölgelerin yönetiminde Ardahan, Erzurum merkezli bölge teşkilatı içinde bulunuyor.
Orman teşkilatı – Erzurum: Ardahan Orman İşletme Müdürlüğü yerelde görev yaparken bölgesel teşkilatlanma Erzurum merkezli yürütülüyor.
Tapu ve Kadastro 8. Bölge Müdürlüğü – Erzurum: Ardahan’daki tapu ve kadastro hizmetleri, Erzurum merkezli bölge müdürlüğünün idari yapılanması içinde.
Erzurum Bölge İdare Mahkemesi: Ardahan, idari yargı bakımından Erzurum Bölge İdare Mahkemesinin yargı çevresinde bulunuyor.
Tarım Kredi Kooperatifleri Erzurum Bölge Birliği: Ardahan’daki kooperatif yapılanması da bölgesel örgütlenme bakımından Erzurum merkezli yapıyla ilişkili.
Elbette bu kurumların tamamının Ardahan’da bulunması gerektiğini söylemek tek başına çözüm değildir. Ancak asıl soru şudur: Ardahan’ın ihtiyaçları ve öncelikleri bu bölgesel karar mekanizmalarında ne kadar temsil ediliyor? Yerel yöneticiler, milletvekilleri ve siyasi temsilciler bu konuda ne kadar girişimde bulunuyor? Ardahan’ın kendi karar gücünü artırmak için nasıl bir ortak talep ve takip mekanizması oluşturuluyor?
DERNEK ÇOK, ÖRGÜTLÜ TOPLUM NEREDE?
Ardahan’ın toplumsal örgütlenme sorununu en somut biçimde Göle örneğinde görmek mümkün.
Önce Göle Derneği vardı. Ardından kuruluş sürecindeki tartışmalar, anlaşmazlıklar ve ciddi eleştiriler eşliğinde Göle Dernekler Federasyonu kuruldu. Daha sonra ikinci bir Göle derneği olan Anadolu Yakası Göle Derneği ortaya çıktı. Böylece Göle, ortak bir irade oluşturup güçlenmek yerine üç ayrı yapıya bölündü. Aradan geçen zamana rağmen bu parçalanmışlık aşılamadı.
Bugün Göle’nin ormanları ve doğası için verilen mücadelede en görünür yapılar arasında Göle Dernekler Federasyonu, Köprülü Derneği ve birkaç köy derneği bulunuyor. Bu çalışmalarda DEM Parti Ardahan İl Yönetimi ve Göle İlçe Yönetimi de aktif biçimde yer alıyor. Ormanların korunması için açıklama ve eylem çağrıları yapan bu yapılar, ortak bir toplumsal tepki oluşturma çabası gösteriyor.
Ancak Göle Derneği ile daha sonra kurulan Anadolu Yakası Göle Derneği bu ortak çalışmalarda görünür biçimde yer almıyor. Üstelik katılmama nedenlerine ilişkin kamuoyuna yapılmış bir açıklama da bulunmuyor. Bu iki derneğin başkan ve yöneticileri, neden ortak mücadelede yer almadıklarını kamuoyuna açıklamalıdır.
Artık bu mesele kapalı kapılar ardında, kendi aralarında konuşulup geçiştirilecek bir konu olmaktan çıkarılmalıdır. “Kol kırılır, yen içinde kalır” ya da “Kendi aramızda çözeriz” anlayışı bugüne kadar bu sorunları çözmediyse, aynı yöntemle devam etmenin anlamı yoktur. Derneklerin neden bir araya gelemediği, hangi anlaşmazlıkların ortak çalışmayı engellediği açıkça tartışılmalıdır.
Kimin kiminle kişisel ya da yönetsel bir sorunu varsa bunu derneklerin ve temsil ettikleri toplumun önüne engel olarak koymamalıdır. Birbirleriyle çalışamayanlar, kişisel hesaplarını derneklerin dışına taşımalı; bu kurumları topluma bırakmalıdır. Çünkü dernekler kişilerin, yönetimlerin ya da geçmiş hesaplaşmaların değil, halkın ortak kurumlarıdır.
Eğer bir dernek, temsil ettiğini söylediği toplumun doğası, ormanı ve geleceği söz konusu olduğunda bile ortak mücadeleye katılamıyorsa, o zaman temsil iddiası da varlık nedeni de sorgulanmalıdır.
Derneklerin çokluğu örgütlü toplumun gücü değildir. Asıl güç, halkın ortak sorunları etrafında birleşebilmesidir. Göle’nin doğası için bir araya gelemeyenler, Göle adına kimi ve neyi temsil ediyor?
HİZMET LÜTUF DEĞİL, KAMU GÖREVİDİR!
Ardahan’da sağlık ve eğitim gibi temel kamu hizmetlerinde yaşanan eksiklikler de zaman zaman küçük iyileştirmeler üzerinden büyük başarı hikâyelerine dönüştürülüyor. İki doktorun göreve başlaması ya da bir polikliniğin açılması elbette sevindiricidir. Ancak bunlar vatandaşın yıllardır beklediği temel hak ve hizmetlerdir.
Sağlık hizmeti lütuf, eğitim hizmeti ikram değildir. Bunlar devletin yurttaşına karşı yerine getirmek zorunda olduğu kamusal sorumluluklardır.
Elbette görev yapan sağlık emekçilerinin çabası değerlidir. Ancak temel hizmetlerin sağlanmasını olağanüstü bir başarı gibi sunmak, yıllardır devam eden sorunları görünmez hâle getirmemelidir. Siyasetçilerin görevi yapılan hizmet için teşekkür beklemek değil, eksikleri tespit etmek, talepleri takip etmek ve çözüm üretmektir.
DOĞU EKSPRESİ NEDEN ARDAHAN’A UĞRAMIYOR?
Ulaşım ve turizm alanında da önümüzde önemli bir fırsat bulunuyor. Bakü-Tiflis-Kars Demiryolu, tarihî İpek Demiryolu güzergâhının önemli bir parçası olarak ticari taşımacılıkta kullanılıyor. Orta Asya’ya, Çin’e kadar uzanan bu uluslararası hattın Türkiye’deki güzergâhı Ardahan’ın Çıldır ilçesinden de geçiyor. Çıldır’daki Yukarı Cambaz İstasyonu ise bu açıdan değerlendirilmesi gereken önemli bir imkân.
Ancak Doğu Ekspresi’nin turizm rotası Kars’ta sona ererken Ardahan ve ilçeleri bu hareketliliğin dışında kalıyor. Neden Yukarı Cambaz İstasyonu yeniden işler hâle getirilerek turizm güzergâhına dâhil edilmiyor? Teknik ve ekonomik koşullar değerlendirilerek Ardahan merkezde bir gar oluşturulması neden gündeme alınmıyor?
Elbette bu önerilerin teknik, ekonomik, güvenlik ve işletme koşulları bakımından incelenmesi gerekiyor. Fakat daha araştırılmadan, tartışılmadan ve ortak talebe dönüştürülmeden bu fırsatın dışında kalmak da kabul edilemez. Ardahan’ın turizm potansiyelini geliştirecek böyle bir imkân için kim çalışma yapıyor, kim ilgili kurumların kapısını çalıyor, kim bu talebin takipçisi oluyor?
SERMAYE, AYDINLAR VE KENTİN GELECEĞİ
Ardahan’ın geleceği yalnızca kamu kurumlarının ya da siyasetçilerin sorumluluğunda değildir. Bölgeden yetişmiş iş insanlarının birikimi, sermayesi ve deneyimi de kentin kalkınmasına katkı sunmalıdır.
Hayvancılık, tarım, gıda işleme, yerel üretim ve turizm alanlarında istihdam yaratacak yatırımlar neden yeterince geliştirilemiyor? Bölgeyle bağını koruyan iş insanları, kendi memleketlerinde üretime ve gençlerin geleceğine ne kadar katkı sunabiliyor?
Aynı sorumluluk aydınlara, yazarlara, sanatçılara ve akademisyenlere de düşüyor. Bir kentin kültürü yalnızca festivallerle, anma günleriyle ve etkinliklerle yaşatılamaz. Ormanları, su kaynakları, göç, işsizlik, eğitim ve üretim sorunları da kültürel ve toplumsal mücadelenin parçası olmalıdır.
SONUÇ: ARDAHAN’IN İHTİYACI ORTAK BİR KENT İRADESİ!
Ardahan’ın sorunu yalnızca bölge müdürlüklerinin Kars’ta ya da Erzurum’da bulunması değildir. Asıl sorun, kentin ortak ihtiyaçlarını savunacak, taleplerini takip edecek ve karar mekanizmalarını etkileyebilecek güçlü bir toplumsal iradenin yeterince oluşturulamamasıdır.
Siyasetçilerimiz var, peki kentin ortak çıkarları için ne kadar birlikte hareket edebiliyorlar?
Derneklerimiz, federasyonlarımız var, peki halkın ortak sorunlarında ne kadar yan yana gelebiliyorlar?
İş insanlarımız, aydınlarımız, akademisyenlerimiz var, peki Ardahan’ın üretimi, istihdamı, doğası ve geleceği için ne kadar sorumluluk alıyorlar?
Ardahan’ın ormanları tahrip edilirken, su kaynakları ve doğal varlıkları tehdit altındayken, gençleri iş ve gelecek umuduyla göç ederken herkesin kendi dar alanına çekilmesi kente bir şey kazandırmıyor.
Artık mesele yalnızca Ardahan’ın nerelere bağlı olduğu değil, Ardahan’ın kendi geleceğine ne zaman gerçekten sahip çıkacağıdır.
Ardahan tabelada il olabilir. Ancak kendi geleceğine ilişkin kararlarda güçlü bir söz sahibi olabilmesi için ortak akla, örgütlü topluma ve birlikte mücadele etme iradesine ihtiyacı var.
Göle’de Ortak Mücadele: “Araçla Saldırı Girişimine Rağmen Kesimler Kısmen Durduruldu, Hukuki Süreç Başlatıldı”
Toplantıdan Öne Çıkan Başlıklar ve Açıklamalar
1. Köprülü Dernek Başkanı Sinan Özyıldırım: “Usulsüzlükleri Belgeledik, Mücadelemizi Büyüteceğiz”
Dernek Başkanı Sinan Özyıldırım, sahada yürütülen kesimlerde ciddi usulsüzlükler tespit ettiklerini belirterek şunları söyledi:
Fiilî Saldırı Girişimi: Tarafına yönelik üstüne araç sürülerek yoldan atılmak suretiyle bir saldırı gerçekleştirildiğini, yetkili makamlara gerekli başvuruların yapıldığını vurguladı. Bu durumun doğru yolda olduklarını ve usulsüzlüklerin açığa çıkmasından dolayı gözlerinin döndüğünü belirtti.
Çalışmalar Kısmî Olarak Durduruldu: Halkın gösterdiği tepki, kar yağışı ve yol bahanesiyle ekiplerin geçici olarak çekildiğini, ancak ilkbaharda yeniden başlamak üzere hazırlık yapıldığını belirtti.
Usulsüz Damgalama ve Kesimler: Kuruyan ağaçlar kisvesi altında sağlam ve damgasız ağaçların kesildiğini, orman işletme personelinin usulsüzlüklerinin ortaya çıktığını ifade etti.
Hayvancılık Tehdidi ve Hukukî Süreç: Bölgedeki asırlık çayırların biçilmesinin orman işletme tarafından engellenmek istendiğini, hayvancılığın hedef alındığını belirten Özyıldırım, tüm süreçlerin avukatlar aracılığıyla takip edileceğini duyurdu.
2. Av. Yaşar Kaya: “Orman Katliamı Siyaset Üstüdür, Dava Açıyoruz”
DEM Parti Ardahan İl Eş Başkanı Avukat Yaşar Kaya, ormanların korunması için Ardahan’daki 5 siyasi partiyle (YENİ Parti, CHP, Sol Parti, EMEP, İYİ Parti) ortak karar aldığını belirterek şu bilgileri paylaştı:
Siyaset Üstü Ortak Güç: Orman savunmasının siyaset üstü ve kutsal bir konu olduğunu, siyasi partilerin, derneklerin ve en önemlisi toplumun desteğiyle bir aşama kaydedildiğini ifade etti.
60 Gün İçinde İdare Mahkemesi’ne Başvuru: Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunduklarını, ellerindeki usulsüz kesim görüntüleriyle birlikte 60 gün içinde Kars İdare Mahkemesi’nde Göle’deki tüm kesimlerin durdurulması için yürütmeyi durdurma davası açacaklarını açıkladı. Büyük bir ihtimal olarak davanın kazanılmasının ardından Orman Bakanlığı’nın kesimleri durdurmak zorunda kalacağını belirtti.
3. Yerel Halktan Çağrı: “Kendi Akciğerlerimize Neşter Vuruyoruz”
Toplantıda söz alan yerel halk, ormanlarına sahip çıkma kararlılığını şu sözlerle dile getirdi:
Halkın Tepkisi: “Biz halk olarak müdahale etmezsek devlet ormanlarımızı kıyıyor. Müteahhitler ve kooperatifler zarar veriyor. Siyasetçiler sadece oy istemeye değil, dar günde de yanımızda olmalı.”
Yaşam Kaynağı Vurgusu: “Biz kendi akciğerlerimize neşter vurur gibiyiz. Ya kanamadan komaya gireceğiz ya da yarım kalacağız. Sarıçam ormanlarını sanayide kullanılacak bir meta olarak göremeyiz. Bu bizim yaşam kaynağımızdır.”
Ekolojik mücadele, demokratik toplumun ve özgür yaşamın vazgeçilmezidir.
Ekoloji, kelime anlamıyla “yaşanılan yerin bilgisi” olsa da toplumsal ekoloji perspektifinden bakıldığında, doğanın ayrılmaz bir parçası olan insanın çevresiyle kurduğu barışçıl, tahakkümsüz ve dayanışmacı yaşamın bilgisidir. Tam da bu nedenle ekolojik kırım (ekokırım), yalnızca ağaçların kesilmesi, suların kirletilmesi veya doğal yaşam alanlarının tahrip edilmesi değildir. Aynı zamanda kapitalist modernist sistemin sömürücü politikalarıyla doğanın ve insanın birlikte, bütünlüklü bir yıkıma sürüklenmesidir.
Bugün Ardahan coğrafyasında doğaya ve yaşam alanlarına yönelik yürütülen talana baktığımızda bu acı gerçeği bir kez daha açıkça görüyoruz. Çünkü doğanın insansızlaştırılması, aynı zamanda insanın doğasızlaştırılmasıdır. Ardahan’ın doğasına yönelik rant politikaları yalnızca coğrafyanın fiziki yapısını hedef almıyor; bu topraklarda yüzyıllardır doğayla iç içe yaşayan halkların tarihine, kültürüne, kimliğine ve geleceğine de yöneliyor. Dolayısıyla yaşananlar, yalnızca çevresel bir tahribat değil, toplumsal belleği ve yaşam kültürünü hedef alan bir yıkımdır.
Barış, Soyut Bir Temenni Değil, Yaşamın İyileşmesidir
Günümüzde Barış ve Demokratik Toplum süreci tartışılırken, egemenlerin meseleyi yalnızca çatışmaların sona ermesi veya bir tasfiye süreci olarak ele alan yaklaşımını kabul edemeyiz. Kırk yılı aşan çatışmalı dönemin ardından kurulacak gerçek ve kalıcı bir barış, yalnızca silahların susmasıyla değil; doğanın ve onun ayrılmaz bir parçası olan insanın eş zamanlı olarak iyileşmesiyle mümkündür.
Savaş dönemlerinde doğa, kimi zaman doğrudan bir savaş aracına dönüştürülür, kimi zaman da çatışmaların dolaylı sonuçlarıyla tahrip edilir. Bu tahribat yalnızca ekolojik dengeyi bozmakla kalmaz, aynı zamanda toplumsal yaşamda derin yaralar açar.
Doğanın bir araç veya savaş alanı olarak görüldüğü; Göle’de sermaye ve rant odaklarının eliyle ormanların yok edildiği, ekolojik dengenin bilinçli ya da ihmaller sonucu bozulduğu bir ortamda toplumsal huzurdan söz etmek mümkün değildir. Sermayenin doğayı piyasalaştıran politikaları sonucunda havanın kirletildiği, temiz suya erişimin tehdit altına alındığı ve emeğin sömürüldüğü bu düzen, yaşamın bütününe karşı yürütülen bir saldırıdır. Bu nedenle doğayla barışmadan toplumla barışmak, barışı yalnızca siyasi bir söyleme indirgemekten başka bir anlam taşımaz.
Gerçek barış, insanın doğayla, toplumun kendi tarihiyle ve farklı kimliklerin birbirleriyle kurduğu ilişkinin yeniden onarılmasıdır.
Çözüm: Demokratik, Ekolojik ve Kadın Özgürlükçü Bir Yaşam
Peki, bu yıkıma karşı yeni bir yaşamı nasıl inşa edeceğiz?
Yaşam alanlarına yönelik talana karşı yerel halkların, özellikle de gençliğin ortaya koyduğu tutum hayati önem taşımaktadır. Geleceğinin elinden alındığını gören gençliğin ekolojik bilincini yükseltmesi ve mücadelenin öncü gücü hâline gelmesi, yeni yaşamın inşasında en önemli dinamiklerden biridir.
Bir yerel çalışmanın adında “komün” kavramının bulunması şart değildir. Doğayı ve insanı sömürmeyen, dayanışmayı esas alan, ortak yaşamı ve demokratik katılımı güçlendiren her toplumsal duruş, komünal yaşam anlayışının bir parçasıdır. Sinot’ta yaşanan doğa tahribatına karşı halkın ve gençlerin başlattığı yaşam mücadelesi de bu anlayışın somut ve kıymetli örneklerinden biridir.
Yıkıma karşı çözüm, yaşamın her alanında ahlaki ve politik toplumu yeniden inşa edecek komünal anlayışın geliştirilmesidir. Bu doğrultuda kurulacak toplumsal yaşamın temelinde demokratik, ekolojik ve kadın özgürlükçü ilkeler birbirinden ayrılmaz bir bütün olarak yer almalıdır. Bu kavramlar, içi boş sloganlar veya tabelalarda yazılı ifadeler olarak kalmamalı; gündelik yaşamın, toplumsal ilişkilerin ve ortak karar alma mekanizmalarının temelini oluşturmalıdır.
Çünkü doğayı korumak yalnızca çevreyi korumak değil; insanın emeğini, iradesini, kültürünü ve geleceğini de korumaktır.
Doğayla Bütünleşmek, Ortak Geleceği Savunmaktır
Ekokırım politikaları, yaşamı oluşturan bütün varlıkları; insanı, toprağı, suyu, ormanı ve yaban hayatını birbirinden kopararak evrenin bütünlüğüne zarar vermektedir. Oysa insan doğanın efendisi değil, onun ayrılmaz bir parçasıdır. Bu gerçeği kavradığımızda doğayla kurduğumuz ilişkinin tahakküm ve sömürüye değil, karşılıklı varoluşa ve dayanışmaya dayanması gerektiğini de anlarız.
Kendi varlığımızı doğanın sürdürülebilirliğiyle bir tuttuğumuzda, yıkımın karşısında yaşamı savunmanın anlamı daha da belirginleşir. Özgürce akan sular, nefes alan ormanlar, bereketli topraklar ve sağlıklı bir çevre, yalnızca doğal zenginlikler değil, gelecek kuşaklara bırakacağımız ortak yaşam mirasıdır.
Türkiye halkları ve Kürt halkı açısından da barışın toplumsal bir karşılık bulabilmesi; dil, kültür, tarih, kimlik, toprak ve doğa üzerindeki baskıların ortadan kaldırılması ve eşit yurttaşlık ilkesinin hayata geçirilmesiyle mümkündür. Barış, yalnızca siyasi aktörler arasında yürütülen görüşmelerden ibaret değildir. Halkların kendi yaşamları, kimlikleri ve gelecekleri üzerinde söz ve karar sahibi olabilmesidir.
Göle’de toprağına, suyuna ve ormanına sahip çıkanların yürüttüğü mücadele; Kazdağları’ndan Cerattepe’ye, Cudi’den Yeşil Göle’ye kadar uzanan ortak yaşam ve özgürlük mücadelesinin ayrılmaz bir parçasıdır.
Unutulmamalıdır ki doğa sınırlarla, kimliklerle veya siyasi ayrımlarla bölünemez. Bir yerde kesilen ağaç, kirletilen su ve yok edilen yaşam alanı, yalnızca o bölgenin değil, bütün insanlığın kaybıdır.
News
