DOĞAYI KORUMAK, BARIŞI KURMAKTIR!
Ekolojik mücadele, demokratik toplumun ve özgür yaşamın vazgeçilmezidir.
Ekoloji, kelime anlamıyla “yaşanılan yerin bilgisi” olsa da toplumsal ekoloji perspektifinden bakıldığında, doğanın ayrılmaz bir parçası olan insanın çevresiyle kurduğu barışçıl, tahakkümsüz ve dayanışmacı yaşamın bilgisidir. Tam da bu nedenle ekolojik kırım (ekokırım), yalnızca ağaçların kesilmesi, suların kirletilmesi veya doğal yaşam alanlarının tahrip edilmesi değildir. Aynı zamanda kapitalist modernist sistemin sömürücü politikalarıyla doğanın ve insanın birlikte, bütünlüklü bir yıkıma sürüklenmesidir.
Bugün Ardahan coğrafyasında doğaya ve yaşam alanlarına yönelik yürütülen talana baktığımızda bu acı gerçeği bir kez daha açıkça görüyoruz. Çünkü doğanın insansızlaştırılması, aynı zamanda insanın doğasızlaştırılmasıdır. Ardahan’ın doğasına yönelik rant politikaları yalnızca coğrafyanın fiziki yapısını hedef almıyor; bu topraklarda yüzyıllardır doğayla iç içe yaşayan halkların tarihine, kültürüne, kimliğine ve geleceğine de yöneliyor. Dolayısıyla yaşananlar, yalnızca çevresel bir tahribat değil, toplumsal belleği ve yaşam kültürünü hedef alan bir yıkımdır.
Barış, Soyut Bir Temenni Değil, Yaşamın İyileşmesidir
Günümüzde Barış ve Demokratik Toplum süreci tartışılırken, egemenlerin meseleyi yalnızca çatışmaların sona ermesi veya bir tasfiye süreci olarak ele alan yaklaşımını kabul edemeyiz. Kırk yılı aşan çatışmalı dönemin ardından kurulacak gerçek ve kalıcı bir barış, yalnızca silahların susmasıyla değil; doğanın ve onun ayrılmaz bir parçası olan insanın eş zamanlı olarak iyileşmesiyle mümkündür.
Savaş dönemlerinde doğa, kimi zaman doğrudan bir savaş aracına dönüştürülür, kimi zaman da çatışmaların dolaylı sonuçlarıyla tahrip edilir. Bu tahribat yalnızca ekolojik dengeyi bozmakla kalmaz, aynı zamanda toplumsal yaşamda derin yaralar açar.
Doğanın bir araç veya savaş alanı olarak görüldüğü; Göle’de sermaye ve rant odaklarının eliyle ormanların yok edildiği, ekolojik dengenin bilinçli ya da ihmaller sonucu bozulduğu bir ortamda toplumsal huzurdan söz etmek mümkün değildir. Sermayenin doğayı piyasalaştıran politikaları sonucunda havanın kirletildiği, temiz suya erişimin tehdit altına alındığı ve emeğin sömürüldüğü bu düzen, yaşamın bütününe karşı yürütülen bir saldırıdır. Bu nedenle doğayla barışmadan toplumla barışmak, barışı yalnızca siyasi bir söyleme indirgemekten başka bir anlam taşımaz.
Gerçek barış, insanın doğayla, toplumun kendi tarihiyle ve farklı kimliklerin birbirleriyle kurduğu ilişkinin yeniden onarılmasıdır.
Çözüm: Demokratik, Ekolojik ve Kadın Özgürlükçü Bir Yaşam
Peki, bu yıkıma karşı yeni bir yaşamı nasıl inşa edeceğiz?
Yaşam alanlarına yönelik talana karşı yerel halkların, özellikle de gençliğin ortaya koyduğu tutum hayati önem taşımaktadır. Geleceğinin elinden alındığını gören gençliğin ekolojik bilincini yükseltmesi ve mücadelenin öncü gücü hâline gelmesi, yeni yaşamın inşasında en önemli dinamiklerden biridir.
Bir yerel çalışmanın adında “komün” kavramının bulunması şart değildir. Doğayı ve insanı sömürmeyen, dayanışmayı esas alan, ortak yaşamı ve demokratik katılımı güçlendiren her toplumsal duruş, komünal yaşam anlayışının bir parçasıdır. Sinot’ta yaşanan doğa tahribatına karşı halkın ve gençlerin başlattığı yaşam mücadelesi de bu anlayışın somut ve kıymetli örneklerinden biridir.
Yıkıma karşı çözüm, yaşamın her alanında ahlaki ve politik toplumu yeniden inşa edecek komünal anlayışın geliştirilmesidir. Bu doğrultuda kurulacak toplumsal yaşamın temelinde demokratik, ekolojik ve kadın özgürlükçü ilkeler birbirinden ayrılmaz bir bütün olarak yer almalıdır. Bu kavramlar, içi boş sloganlar veya tabelalarda yazılı ifadeler olarak kalmamalı; gündelik yaşamın, toplumsal ilişkilerin ve ortak karar alma mekanizmalarının temelini oluşturmalıdır.
Çünkü doğayı korumak yalnızca çevreyi korumak değil; insanın emeğini, iradesini, kültürünü ve geleceğini de korumaktır.
Doğayla Bütünleşmek, Ortak Geleceği Savunmaktır
Ekokırım politikaları, yaşamı oluşturan bütün varlıkları; insanı, toprağı, suyu, ormanı ve yaban hayatını birbirinden kopararak evrenin bütünlüğüne zarar vermektedir. Oysa insan doğanın efendisi değil, onun ayrılmaz bir parçasıdır. Bu gerçeği kavradığımızda doğayla kurduğumuz ilişkinin tahakküm ve sömürüye değil, karşılıklı varoluşa ve dayanışmaya dayanması gerektiğini de anlarız.
Kendi varlığımızı doğanın sürdürülebilirliğiyle bir tuttuğumuzda, yıkımın karşısında yaşamı savunmanın anlamı daha da belirginleşir. Özgürce akan sular, nefes alan ormanlar, bereketli topraklar ve sağlıklı bir çevre, yalnızca doğal zenginlikler değil, gelecek kuşaklara bırakacağımız ortak yaşam mirasıdır.
Türkiye halkları ve Kürt halkı açısından da barışın toplumsal bir karşılık bulabilmesi; dil, kültür, tarih, kimlik, toprak ve doğa üzerindeki baskıların ortadan kaldırılması ve eşit yurttaşlık ilkesinin hayata geçirilmesiyle mümkündür. Barış, yalnızca siyasi aktörler arasında yürütülen görüşmelerden ibaret değildir. Halkların kendi yaşamları, kimlikleri ve gelecekleri üzerinde söz ve karar sahibi olabilmesidir.
Göle’de toprağına, suyuna ve ormanına sahip çıkanların yürüttüğü mücadele; Kazdağları’ndan Cerattepe’ye, Cudi’den Yeşil Göle’ye kadar uzanan ortak yaşam ve özgürlük mücadelesinin ayrılmaz bir parçasıdır.
Unutulmamalıdır ki doğa sınırlarla, kimliklerle veya siyasi ayrımlarla bölünemez. Bir yerde kesilen ağaç, kirletilen su ve yok edilen yaşam alanı, yalnızca o bölgenin değil, bütün insanlığın kaybıdır.
News
