Ardahan Kültür Evi’ne Açık Çağrı: Gösteri İçin Değil, Hafıza İçin “Kürtçe Konuş, Çok Konuş!”
Bi Kurdî biaxive, gelekî biaxive!
Göle’de gözümüzün önünde orman katliamı yapılıyor; ağaçlar devriliyor, doğamız yağmalanıyor ama ses yok.
Koskoca bir memleketin kulübü lig için 750 bin TL bulamayacak durumda. Gençlerin geleceği için hayati önem taşıyabilecek bir alan göz göre göre yok oluyor, yine ses yok. Damallı Alevi hemşerilerimizin yoğun yaşadığı Esenyurt’taki Kıraç Cemevi’ne dair süren tartışmalarda hemşerilerimiz yalnız bırakılıyor, maalesef yine ses yok.
İnsanlarımız her festivalde derneklerin kavgalarına tanıklık ederken, memleketin temel meseleleri tamamen sahipsiz kalıyor.
Peki, Ardahan Kültür Evi Bu Gerçekler Karşısında Ne Yapıyor?
Maalesef ki pek de bir şey yapmıyor. Günümüz dernekçiliği, Guy Debord’un tanımıyla tam anlamıyla bir “Gösteri Toplumu” illüzyonuna dönüşmüş durumda. Memleketin asıl sorunlarına dair en ufak bir tepki göstermeyen, sanal medyada bir paylaşım yapmaktan bile imtina eden ama mesele reklama gelince en ön saflarda kameralar karşısına geçen bir anlayışla karşı karşıyayız.
Ardahan’ın sorunlarına çözüm üretemeyen, toplumsal geleceğe dair sahici bir refleksi kalmayan Ardahan Kültür Evi, Kürtçe Kurs açılışıyla birdenbire coşku ve heyecanın adresi oluverdi.
Sormak gerekiyor: Ne oldu da bunca soruna ses çıkarmazken birdenbire kültür, dil ve toplumsal hassasiyetler aklımıza geldi? Memleketin ormanı kıyılırken, memlekette genç intiharlar artarken susanlar; yeni bir Barış ve Demokratik Toplum Süreci tartışması başlayınca doğan yeni dönemin koşullarında yer edinme derdine mi düştü?
Oysa barışa ve demokrasiye sunulacak en güzel katkı; dönemsel çıkışlar değil, döneme uygun tutarlı bir toplumsal örgütlülüktür.
Törensel Heyecan mı, Hakiki Hafıza mı?
Ardahan Kültür Evi’nden uzun bir aradan sonra ilk kez bir etkinlik daveti aldığımızda, Yeşil Göle Haber olarak katılmayı gerekli gördük. Kurucusu olduğum bir derneğin geçmiş sorumluluğuyla ve Kürt siyasetinde emek vermeye çalışmış biri olarak bu davete kayıtsız kalamazdım.
Salonda Ardahan ve Esenyurt’un bildik simaları, siyasetçiler, dernek başkanları ve STK temsilcileri yerlerini almıştı. Herkes mutluydu; insanlar birbirine birkaç kelime Kürtçe söylemenin heyecanını ve adeta çocukça sevinçini yaşıyordu. Kürtçenin konuşulması ve öğrenilmesi elbette sevindirici. Ancak geçmişte Kürt kelimesinin geçtiği ortamlarda görünmekten imtina edenlerin bugün ön saflarda yer alması, ister istemez şu soruları doğuruyor:
Ne değişti? Kürtçeye bakış mı, yoksa Kürtçenin etrafındaki siyasi konjonktür mü?
Elbette insanlar değişebilir, geçmişini sorgulayabilir. Bu küçümsenemez. Ancak gerçek değişimin ölçüsü, elverişli koşullarda nerede durduğunuzdan çok, koşullar zorlaştığında nerede durabildiğinizdir.
Cezaevlerinin Duvarlarından Bugüne: “Kürtçe Konuş, Çok Konuş!”
Eskiler bilir; cezaevlerinde karşılaşılan söz şuydu: “Türkçe konuş, çok konuş!”
Biz ise bugün diyoruz ki: “Kürtçe konuş, çok konuş!”
Kürtçe konuşalım, öğrenelim, çocuklarımıza öğretelim. Evlerimizde, sokaklarımızda, derneklerimizde bu dili yaşatalım. Çünkü dil yalnızca bir iletişim aracı değil; bir halkın hafızası, kimliği ve varoluş mücadelesidir. Ancak bu dilin bugün daha rahat konuşulabilmesi; geçmişte baskılara maruz kalan, yargılanan, cezaevlerine giren ve bedel ödeyen insanların mücadelesinden bağımsız ele alınamaz.
Açılış Kürtçe İçindi, Konuşmalar Türkçeydi!
Törenin en dikkat çeken yönü ise Kürtçe dil kursu açılışında konuşmaların büyük bölümünün Türkçe yapılmasıydı. DEM Parti ilçe eş başkanı ve birkaç katılımcı dışında; Kürtçenin tarihini, karşılaştığı yasakları ve verilen mücadeleyi kapsayacak nitelikte konuşmalar yapılmadı.
TRT Kurdî kameraları bugünkü heyecanı kaydediyordu. Peki, bu görüntülerde yalnızca bugünün konjonktürel mutluluğu mu yer alacak, yoksa bu dilin tarihsel hafızası da anlatılacak mıydı? Bir dil kursu açılışı yalnızca ders duyurusu değildir; dilin neden öğrenilmeye ihtiyaç duyulduğunu ve geleceğe nasıl aktarılacağını konuşma fırsatıdır. Bu fırsatın sadece törensel bir heyecana kurban edilmesi ciddi bir eksikliktir.
Son Söz: Yarın Rüzgar Tersine Döndüğünde Nerede Duracaksınız?
Halk Eğitim Merkezi desteğiyle kurs açmak olumlu bir adımdır fakat asla yeterli değildir. Gerçek bir kültür evi, yalnızca siyasi iklim uygun olduğunda gösteri düzenleyen bir mekân olamaz.
Bizim derdimiz sergilenen tutarsızlık, hafızasızlık ve süreklilik sorunudur. Bugün toplumun ve dönemin ihtiyacı için örgütlenmek yerine siyasi iklime göre yer edinme görüntüsü verenlere son sorumuz şudur:
Yarın rüzgar tersine döndüğünde, bu dili ve bu halkın haklarını savunmak yeniden bedel gerektirdiğinde de aynı kararlılıkla burada durabilecek misiniz? Yoksa yine suskunluğunuza mı çekileceksiniz?
Bugün hep birlikte “Kürtçe konuş, çok konuş!” diyelim. Ama konuşurken geçmişi de anlatalım, bedel ödeyenleri de hatırlayalım. Dün nerede durduğumuzu, bugün neden burada olduğumuzu ve yarın nerede duracağımızı sorgulayalım.
Çünkü bir dili ve kültürü yaşatmak; yalnızca elverişli zamanlarda iki kelime Kürtçe söylemek değil, o toprağın taşıdığı hafızaya her koşulda sahip çıkmaktır.
News
